Laatst had ik het met iemand die een stuk jonger is over mijn eerste kennismaking met internet.
Het was begin jaren negentig. Ik werkte bij Business School Nederland als marketeer en een docent liet me een artikel zien dat ik volgens hem wel interessant zou vinden. Het ging over internet en ik dacht maar één ding: dat moet ik hebben! Maar internet was nog helemaal niet zo maar te krijgen. Je kon toen een account krijgen bij een “point-of-presence” en de dichtstbijzijnde was het rekencentrum van de universiteit.
Dus met m’n Apple Powerbook onder de arm naar dat rekencentrum waar zeer technische mensen mij in een soort buitenaardse taal instructies meegaven voor thuis. Natuurlijk werkte het niet ineens. Maar na nog wat extra ritjes op en neer naar het rekencentrum en een hoop telefoontjes met deze supergeduldige experts lukte het opeens.
“Dat ging zeker nog via ISDN ofzo?” opperde de jonge toehoorder. Maar ISDN kwam pas jaren later, toen internet al redelijk gemeengoed aan het worden was. Nee, je trok de telefoondraad uit je (vaste) telefoon – dus mijn huisgenoten zaten dan gewoon een poosje zonder telefoon – en stopte die in je laptop. Via een dial-up verbinding met het kenmerkende gepiep en gekraak kwam je dan eindelijk het internet op.
Internet. Je kon bladeren door archieven van universiteitsbibliotheken en wetenschappelijke sites bekijken met hier en daar een afbeelding, mogelijk gemaakt door de allereerste webbrowser Mosaic.
Ik weet nog hoe bijzonder dat voelde. Niet omdat er zoveel te zien was. Maar omdat je wist: dit gaat alles veranderen.
En dat deed het.
Wat was jouw eerste herinnering aan internet?